محکمه محکم

یک نفر بیاید

و مرا محکم دوست بدارد

و به هیچ دلیلی برای این کارش فکر نکند

لطفا

وَ الصبْح إِذَا تَنَفَّس

یه معلم قرآن داشتیم تو دبیرستان، می‌گفت این قدر خدا رو قسم نخورید، مثلا به آفریده‌های خدا قسم بخورید، مثلا به سیب به گلابی، به زیتون به انجیر...

پ.ن: به تمام دوست داشتنم‌تورا، به این بزرگ آفریده‌ی خدا، که دوست دارمت تو را

خوابگاه

این‌ها نمی‌فهمند نباید بعضی کلمات را جلوی من به کار ببرند

حتی نمی‌فهمند، نباید از یک دفعه تکیه دادنم به میله‌ی تخت و گم شدن لبخند در صورتم تعجب کنند

باور کنید این‌ها حتی نمی‌فهمند وقتی یک دفعه پا می‌شوی و می‌روی روی بالکن...

نباید بپرسند اون‌جا رفته بودی چکار...

پ.ن: اما این‌ها چیزهایی را می‌فهمند که کسی بجز این‌ها نمی‌فهمد، این‌ها به موقع بغل کردن‌هایی بلدند که مخصوص خودشان است فقط.

سپاسگزاری ٤

خدایا

به خاطر دوست‌های خوب، به خاطر دوست‌های بد که خوبی دوست‌های خوب رو به آدم یادآوری می‌کنن، به خاطر نسیم خنک وقت سحر، به خاطر دقتی که توی ساختن دست زن به کار بردی، به خاطر این که رنگ چشم‌ها رو مختلف آفریدی، به خاطر همه‌ی تاکسی‌هایی که توی ترافیک گیر می‌کنن، به خاطر آرامشی که در بعضی دست‌ها قرار داری، به خاطر قدرت تکلم بی کلام بین عاشق و معشوق، به خاطر باز و بسته شدن قرنیه با کم و زیاد شدن نور،...

سپاسگزارم

اندر احوالات مهندسین کامپیوتر

در بین برنامه نویسان داستانی رایج است به این شرح:

یک روز یک تیم از برنامه نویسان خبره سیستم کنترل هواپیمایی طراحی کردند که بدون نیاز به خلبان قادر باشد از مبدا تا مقصد را طی کند، روز تست این پروژه هیچ یک از برنامه نویس‌ها بجز مدیر ارشد پروژه که از با تجربه‌ترین برنامه نویسان بود حاضر نشد در هواپیما بنشیند!

همه‌ی برنامه نویس‌ها می‌ترسیدند که این سیستم کامپیوتری هم مثل همه‌ی کار‌های مهندس‌های کامپیوتر باگ داشته باشد.

وقتی از مدیر پروژه پرسیده شد شما چطور نمی‌ترسید؟ جواب داد: من مطمئنم این هواپیما حتی از زمین بلند نخواهد شد!!

قُل قُلی

اول ترمه تو خوابگاه، یکی جزوه‌هاشو یادش رفته بیاره، یکی لیوان و... ولی هیشکی یادش نرفته قلیونشو بیاره!

دست‌های چسب‌دار

استاد محترم؛

خوب خودکار بچه‌های مردم رو ندزد! که وقتی می‌گی یکی یه خودکار بده برای حضور غیاب همه خودشونو به اون راه نزنن!